Bazı insanlarda beni tiksindiren bi kusursuzluk çabası var. Adam karşında ve onda herhangi kötü bi yön bulama, onu eleştireme diye şekilden şekle giriyor ya hani, işte uzun zamandır ne desem pek bilemiyordum ben bunlara.

Herkesle iyi geçinmeye çalışan bu adamlarda ki kibarlık, aman kimsenin kalbi kırılmasıncı tavırları, kendi refahından önce karşıyı düşünürcesine konuşmaları, devamlı uyum halleri, ortak bi karar alırken bile sessiz kalıp çoğunluğa takılmaları, tartışmada-kavgada bile orta yolu bulucu tavırları, küfür ederken bile sıkıntıya düşmeleri - ezilip büzülmeleri şöyle doya doya, ağzını doldura doldura bi “amıııınnaaa koyiiiiiiim” diyemeyişleri, kötü alışkanlıklarının pek olmaması.. Nasıl sabredeyim ha size? Kusursuzlaşmaya çalışan insan… Tüylerim diken diken oluyor , dişlerim gıcırdıyor!

Ailesinin vefalı evlatları, kusursuz çocukları, okullarında başarılı, çevresine saygılı, alkolü sigarası kumarı pek olmayan, karı-kız muhabbetine pek bulaşmayan, genelde devletten çok devletçi, az sorgulayan, zıtlaşmaktan itinayla kaçınan, büyük kısmı muhafazakar. Toplum ne isterse, neye “genel” diyebileceksek onu kapmaya çalışmış hep, ayıplanmaktan, hatalı ve kusurlu bulunmaktan çekinmiş, tipik bir orta yolcu..  Hiç bi şey tartışamazsın bunlarla, oturup konuşmak bile ızdıraptır, en sonunda konuyu yarrak gibi “hepimiz aynı şeyi söylüyoruz aslında arkadaşlar, tartışmanın ne anlamı var“a bağlar, hepimiz kardeşizci Mahsun Kırmızıgül tadında bi türküdür bu arkadaş.

Komşuları onu sevsin ister, amcacım abicim’cidir, otobüste yorgunluktan geberse bile kalkıp ilk yer veren dalyaraktır, o gururla yaşar, hayatı ufacıktır o kadarcıktır işte, o gurur kadardır - hep doğruya koşar, o kadar cinstir ki yanlışa bile yanlış diyemez ılıman yaklaşır, dedim ya orta yolcudur, hep bi ortayı bulur..

Yaşam gayesi hep “insanlar benim hakkımda ne düşünür“den iyi sonuçlar alabilmektir.. Kendini pazarlar, sıradan ve sıkıcıdır. Kopyadır, örnek vermeyi ve örnek almayı pek çok sever, zaten kendisi de örnektir, birilerinin örneğidir, dandik bi mahalle camisi imamının anlattığı asılsız hikayede ki kahramandır, gönül gözünde ki iyi karakterdir - o da öyle yaşar.

“Hakkımda kötü düşünsünler, çokta sikimde?” diyememiştir hiç. O kadar eziktir, sıkıcı ve sıradandır. Onu tarif edecek, kendine has tek bir özelliğini bile bulamazsın. Görünmez insan diyorum ben bunlara, eğer ben yakınlarına kadar gitmediysem pek karşıma çıkmazlar, ne yapıyorlar ne ediyorlar bilmem, “lan bi de şu vardı napıyo acaba” sohbetlerinde hiç akla gelmeyen adamdır. İçkili ortamda sohbeti özlenip, “hadi arayalım şunu” demezsin bu adamlar için. Çünkü en son bildiğim şeyi yapıyorlardır kesin, “aynı yaaa, aynen devam“cıdır. Çok sıkıcıdır be.

Pek bi kusurunu bulamazsın bu gibi tiplerin. Hani ibne desen değil, piç desen hiç hiç değil, götveren desen hak etmiyor, yavşak desen o başka bi şey. Adam o kadar sıradan ki, onu tasvir edecek bir küfür bile bulamıyorum bak işte. Kısaca “cins” deriz, “gıcık” deriz ya onlardan bahsediyorum. Bi türlü ısınamazsın bu adamlara, bi de ona ısın diye binbir takla atar ya işte, içten içe daha çok çirkinleştirir kendini haberi yoktur.

[Vaktiyle bilendiğim sıkıcı insanlara yazmıştım. Burda bulunsun.]

Öptüm.